หาก Forum ที่เปิดขึ้นมาเพื่อให้ผู้ที่สนใจในธรรมและแสวงหาแห่งมรรคได้เข้ามาพูดคุยสอบถามแลกเปลี่ยนและผู้ที่ผ่านมาพบเห็นได้ซึมซับรับอ่านเขียนจะได้ประโยชน์มากมายกับฟอรัมนี้อย่างไม่ต้องสงสัย นับเป็นวิสัยทัศน์ที่เห็นแนวทางและแจ้งในเหตุจำนงค์กับเป้าประสงค์ในการเผยแผ่พุทธพจน์และแนวคำสั่งคำสอนของพ่อแม่ครูบาอาจารย์ กระผมกับครอบครัวก็เป็นพุทศาสนิกอีกครอบครัวหนึ่งที่ยึดถือแนวทางคำสั่งสอนของครูบาอาจารย์โดยเฉพาะครูบาอาจารย์ที่ยึดแนวทางสายวัดป่า หรือที่เราท่านทราบกันดีว่าสายพระอาจารย์มั่น ความแตกต่างของการเรียนรู้ทางธรรมสอนให้เราต้องกลับไปนังคุยกับตัวเองใหม่ว่า ธรรมะที่เราได้ยินได้ฟังครึ่งหนึ่งของอายุขัย(โดยเฉลีย)มันช่างน้อยนิดเหลือเกินแม้ว่าเราจะเรียนรู้มาทางโลกระดับปริญญาโทที่ทำหน้าที่การงานสั่งสอนเยาวชนให้ไปดำเนินตนในสังคมหลากสีแต่มาพิจารณาดูให้ลึกซึ้งแล้วสำหรับเส้นทางแห่งพระพุทธองค์แล้วมันเป็นเพียงบทคำนำในหนังสือเล่มใหญ่ที่เรายังไม่ได้เปิดเข้าไปดูด้วยซ้ำ กระผมเองได้รับการชี้นำจากคุณพ่อเมื่อครั้งยังมีชีวิตในเรื่องการปฏิบัติตนในฐานะพุทธบริษัทที่ดี สิ่งนี้ก็เป็นส่วนที่ทำให้กระผมพยายามศึกษาเรียนรู้ธรรมะ(ในเชิงวิชาการ)เข้าวัดทำบุญทุกครั้งถ้ามีโอกาสและก็พยายามหาโอกาสมากขึ้นเริ่มฝึกหัดสมาธิตามที่ได้ยิน ได้ฟัง ได้อ่าน และที่ได้เห็น สามปีแล้วที่ครอบครัวเราในวันพระ จะงดอาหารที่เป็นเนื้อสัตว์และเครื่องปรุงอาหารที่เป็นส่วนผสมเนื้อสัตว์ ถึงแม้จะไม่ใช่หนทางหลุดพ้นแต่ครอบครัวเราก็ภูมิใจที่ได้หลุดพ้นจากอำนาจของความอยากตามใจตนอันทำให้เกิดการเบียดเบียนชีวิตให้ต้องล้มหายตายจาก
วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2553 เป็นอีกวันหนึ่งที่ครอบครัวเราได้มีโอกาสเดินทางมาร่วมพิธีเฉลิมฉลองงาน 28 พระอรหันต์ ครอบครัวเราเดินทางจากกรุงเทพฯตั้งแต่วันศุกร์ 26 กุมภาพันธ์ 2553 หลังจากเจ้าตัวเล็กเลิกเรียน เราต้องไปทำธุระที่อำเภอครบุรีก่อนเพราะนัดกับพี่ๆ ที่คุ้นเคยที่เป็นครูใฝ่ธรรมหลายต่อหลายคนที่นั่น แต่พี่ๆ ทุกคนธรรมะขึ้นถึงจิตใจใฝ่ธรรมอันเอาเป็นเอาตายขอเดินทางไปก่อน เราเลยต้องตามไปในสายๆ วันที่ 28 กุมภาพันธ์ เวลา 9.10 จากถนนใหญ่ ป้ายข้างทางชี้บอกทางเข้าไปไปวัดป่าภูผาสูง และวัดวะภูแก้ว รถเลี้ยวเข้าไปตามเส้นทางลาดยาง สายตามองไปข้างหน้าเห็นรถกะบะ รถเก๋ง วิ่งกันอยู่ข้างหน้าเป็นระยะนับได้ประมาณ 5-6 คัน ในใจคิดได้เลยว่าคนกำลังไปทำบุญแน่นอน เพราะรถกะบะคนที่นั่งแคปหลังใส่ชุดเสื้อสีขาวกัน ตลอดเส้นทางเนื่องจากเป็นถนนสองเลนการแซงรถคันหน้าต้องระวังอย่างสูงเพราะไหล่ทางเรียกได้ว่าหลบเข้าไปซ่อนตัวในป่าทั้งสองฟากฝั่ง รถเราวิ่งมาได้ประมาณสิบนาที่เราไม่ลืมที่จะแวะเวียนเข้ากราบพระที่วัดวะภูแก้ว วัดนี้ครอบครัวเราก็เคยมาทำบุญและล่าสุดได้มาร่วมหล่อรูปหลวงพ่อพทธ ถานิโย ที่ผ่านมาสดๆ ร้อนๆนี้เอง วันนี้ยังงัยก้อขอตุนบุญบารมีไว้ก่อน หลังจากกราบพระที่วัดวะภูแก้วเสร็จ เราก็รีบขับรถลงจากวัดเลี้ยวซ้ายเพื่อไปวัดป่าภูผาสูงระยะทางบอกว่า อีก 9 กิโลเมตร รถวิ่งมาถึงบริเวณน้ำตก มีชาวบ้านมารอรถการแต่งตัวบ่งบอกแน่ชัดว่าคงไปทำบุญเพราะคงไม่มีชาวบ้านหรือชาวสวนที่ไหนจะแต่งชุดขาวมีผ้าเฉลียงบ่าทำไร่แน่ กะว่าจะจอดรถถามและชวนไปด้วยกันแต่ถนนไม่มีที่จอดและมีรถเลื่อนตามกันมาหลายคันเลยต้องออกรถไปต่อ ความราบเรียบของถนนไม่ต้องถามหาเพราะเห็นรถเก๋งหลายคันต้องค่อยหลบหลีกหลุมและก้อนหิน โชคดีหน่อยที่เราใช้รถกะบะยกสูง รถกะบะหลายคันจึงต้องแซงขวาขึ้นกันไปเป็นแถวยาว ฝุ่นที่ฟุ้งกระจายในอากาศทำให้รถเราต้องเปิดไฟหลี่เพื่อให้รถคันหน้าและคันหลังมองเห็นระยะเราได้ง่ายขึ้น เราขับรถมาได้สักพักภายใต้หมอกฝุ่นดินที่คลุ้งกระจายรถโดยสารแบบกะบะอย่างที่รับจ้างสงเด็กนักเรียนบรรทุกคนมาเต็มคันรถ ทะเบียนนครราชสีมา ไม่สามารถขึ้นที่สูงได้เพราะบบรทุกหนักเกินกำลังจำเป็นต้องให้คนที่นั่งมาลงจากรถแล้วให้รถวิ่งขึ้นไปรอข้างบน ผู้โดยสารต้องเดินเท้าขึ้นไป รถที่ตามมาก็ติด รถเราเป็นคันที่สามแต่ละคันก็รีบกันไหนจะฝุ่นคลุ้ง ไหนขุนเขาจะสูง แต่สิ่งเหล่านี้ก็ไม่ได้บั่นทอนกำลังศรัทธาของผู้คนที่เดินทางมาได้ เราตัดสินใจเบียดรถวิ่งด้านซ้ายเปิดกระจกถามตากับยายสี่ห้าคนที่กำลังเดินใช้ผ้าคลุมหัวและปิดปากไปพร้อม แม่บ้านผมจึงร้องถามไปว่าไปด้วยกันมั้ย(คงไม่ต้องถามว่าจะไปไหนดูลักษณะแล้วคงไม่ได้ไปจ่ายตลาดแน่)ขณะเปิดกระจกสอบถามหมอกฝุ่นที่โถมเข้ามาในรถหาเราเป็นระยะ ครู่เดียวคุณตาคุณยายในนั่งอยู่หลังกะบะเรียบร้อย ทำเอาเราหนุ่มๆ งง จะเร็วอะไรปานนั้น แต่ที่ประทับใจมากที่สุดคือขณะที่เรากำลังจะเร่งรถของเรามุ่งไปข้างหน้าเหลือบมองกระจกมองด้านหลัง พบเห็นแล้วตื้นตันใจในน้ำใจคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพุทศาสนิกชน มีรถกะบะที่ตามเรามาทะยอยจอดรับคนที่กำลังเดินขึ้นมาหารถสองแถวรับจ้างกันเป็นระยะ เราออกรถมาด้วยความสุขใจ คำหนึ่งที่ลูกชาย 7 ขวบพูดขึ้นขณะนั้นคือ "เรายินดีต้อนรับทุกคนที่จะไปทำบุญ" และเขายังร้องขอให้จอดรับคนอื่นอีก แต่การจราจรไม่อำนวยเราจึงรับมาได้ 5 คน ตลอดเส้นทางที่รถวิ่งเราพยยามมองกระจกส่องหลังเป็นระยะฝุ่นที่ฟุ้งเกาะอยู่ตามเส้นผมของคุณตาจากสีขาวเป็นสีทอง แววตาของทุกคนที่มองไปข้างหน้าบ่งบอกถึงความตั้งใจและศรัทธาในกิจกรรมที่กำลังเดินทางไป รถเราวิ่งมาถึงเขตวัดมีรถจเป็นแถวยาวเหยียด แต่ก็ไม่ถึงติดขัดการจัดการจราจรเป็นไปได้ด้วยดีเราหาที่จอดรถได้บริเวณศาลาพ่อแม่ครูบาอาจารย์ พอรถจอดสนิทตายายทั้ง 5 ท่านกระโดดลงจากรถลิ่งโลดอย่างกับเด็กได้มาเที่ยวงานประจำปี ไม่ลืมที่จะเดินมาขอบคุณเราที่ให้อาศัยรถขึ้นมาถึงวัด เราก็อวยพรตอบรับขอให้โชคดีมีความสุขในการทำบุญ หลังจากที่ตายายเดินจากไปครอบครัวเราก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ว่าท่านจะหาเพื่อนสมาชิกที่มากับรถคันเดียวกันนั้นจะเจอกันหรือเปล่าหนอ หวังไว้แต่เพียงว่าตาหรือยายคนใดคนหนึ่งคงมีโทรศัพท์มือถือนะครับ ครอบครัวเราเดินขึ้นไปศาลา 28 อรหันต์ มีคนมาร่วมงานกันมากทีเดียว ได้เห็นบารมีของครูบาอาจารย์ พลังศรัทธา และความตั้งใจของเจ้าของงาน คือพระอาจารย์มหาธีระนาถ ครอบครัวเราได้ร่วมกิจกรรมในพิธีพุธาพิเษกและงานหล่อรูปเหมือนหลวงพ่อพุทธ ถานิโย ได้พบครูที่เป็นเพื่อนทางธรรมอีกตำแหน่งหนึ่ง วันนี้วันพระด้วยโรงทานมีมากมายแต่ก็ไม่มีผลกับครอบครัวเรา กิจกรรมทุกอย่างวันนี้ครบอย่างที่ตั้งใจไว้
เราเดินทางกลับด้วยหัวใจที่อิ่มเต็มไปด้วยความสุข ขณะที่เราขับรถกลับในใจก็หวังว่าตายายที่ร่วมเดินทางไปกับเราคงจะหาเพื่อนเจอนะครับ ขอให้ทุกท่านที่เดินทางไปร่วมบุญมีความสุขทุกท่านนะครับ...ศรัทธาจะเป็นอาวุธที่จะฝ่าฟันอุปสรรค์ทั้งปวงได้...........โอกาสหน้าฟ้าใหม่คงได้ร่วมทำบุญกันอีก